CCJongeren.nl

Ik moet toegeven ik kan het even niet aan. Moet toch alles over me heen laten gaan. Die confrontatie doet me veel pijn en verdriet. Sterk en dapper zijn lukt me nu even niet. Dan voel ik me verdrietig, machteloos en klein. Vooral om de dingen die niet meer vanzelfsprekend zijn. Het is dat mijn lichaam niet alles wil. Maar in mijn hoofd is het er niet zo stil. Daar ben ik aan het vechten met mijn gevoelens en verstand. Jammer genoeg heeft mijn verstand nog niet de overhand. Kon ik dat maar voor elkaar krijgen. Het enige wat ik kan is mijn gevoel verzwijgen. Geen idee hoe ik dit oplos. Dit veroorzaakt alleen maar chaos. Accepteren, dat woord is zo makkelijk gezegd. Voor mij is accepteren een heel gevecht. Toegeven dat ik iets niet kan, ben ik eigenlijk gewoon niet van plan. Nu ben ik heel druk met leren, om al die onmogelijkheden te accepteren. Schuldgevoelens naar anderen opzij te zetten. Misschien kan ik nu beter op mezelf letten.

Wat nou als je lichaam dat niet meer wil. Hoe moet je dat gaan accepteren? Je merkt dat je zelf gaat veranderen. Je bent prikkelbaar, jaloers en onzeker tegelijk. Drukte kun je niet meer aan. Eigenschappen die je vroeger niet bezat, nemen nu de overhand. Je ziet je persoonlijkheid veranderen in iets wat je niet wilt. Het enige wat je kunt is het accepteren. Er wat aan doen zit er niet in, daar is geen mogelijkheid voor. Je wilt zo graag alles anders zien. Zoals het vroeger was. Moet je dan jaloers zijn op anderen? Omdat je het niet kunt? Het is gewoon de onmacht van het niet kunnen en dat doet pijn en verdriet.

Een masker opzetten helpt helaas niet. Door dingen te verzwijgen zal een ander je nooit begrijpen. Het raakt tot conflicten en verdriet. Misschien is eerlijkheid de beste oplossing, maar zeker niet te makkelijkste. Vooral als je altijd sterk bent, er altijd een wil is.
Waar een wil is, is een weg zeggen ze. Dan kan die wil er nog zo hard zijn, maar die weg vinden, dat kun je niet meer. Het lijkt alsof er sporen raken naar paden die je niet wilt betreden. De verkeerde weg, eigenlijk de weg terug. De berg af naar een diep dal. Misschien kun je door acceptatie weer een beetje klimmen en het juiste pad kiezen. Nieuwe doelen stellen en nieuw geluk vinden. Genieten van de dingen die je wel bezit. Kijken naar het positieve. Boven op de berg staan zal nog lang duren, maar een uitkijkpunt halverwege zal al een heel mooi toekomstpunt zijn. Een uitrustpunt om even tegen een boompje aan te leunen, genieten van de zon met een heerlijk slokje gekoeld water.

Allemaal vragen, die woelen in een onrustig hart. Allemaal vragen, waarop geen antwoord te geven is. Dat maakt me verward. Wat ik wel weet is dat ik liefde ken. Liefde sterkt me als ik treurig ben om het gemis. Wanneer ik jouw hart herken. Liefde helpt om het gemis te dragen. Liefde helpt om niet alleen stil te blijven staan. Nog steeds geen antwoord op mijn vragen…

I may not have all the answers
I wouldn’t have it anyway

© Elselicious