CCJongeren.nl

Hey Irene,

Heel herkenbaar, toen ik me eindelijk fit genoeg voelde voor mijn studie werd ik weer ziek. Toen ben ik maar gewoon door gegaan, want je kunt wel blijven wachten, maar beter wordt je toch niet. Je kunt er beter mee om leren gaan, niet dat dat makkelijk is hoor, maar je moet wat he.
Je kunt wel een extra jaar studiefinanciering aanvragen, dan kun je er langer over doen, de school draait dan op voor de kosten van de lessen.
Ik vind dat je geen persoonlijke dingen hoeft te vertellen aan je docenten over wie je bent. Misschien kun je je meer concentreren op wat je stijl is, je ideeen enz. Maar hierboven geef je al aan dat je iemand bent die met de dag leeft, misschien kun je daar wat mee?

lfs Sophie

In principe zijn op veel scholen wel faciliteiten, mogelijkheden en potjes waar je als student in deze situatie gebruik van kunt maken en ook via de IB-Groep kun je wel van bepaalde regelingen gebuik maken (aangepaste tentamenroosters bijv.). Het punt is (en dat zeg ik op basis van mijn eigen ervaringen met deze situatie) het is zo ontzettend versnipperd en soms totaal niet duidelijk waarvoor je bij wie moet zijn. Op (hoge)scholen en universiteiten moet het vaak via decanen, examencommissies met brieven en formulieren. De mogelijkheden zijn er wel, maar ik vind ze meestal niet goed bereikbaar. Het gaat gepaard met een hoop 'red tape' en bureaucratisch gedonder waar je doorheen moet, en dat zijn dingen waar niemand op zit te wachten.

Bij de pakken neer gaan zitten is iig niet de oplossing. Dus ik ben maar zo goed en zo kwaad als het ging doorgegaan (zal ook te maken hebben met de aard van het beestje denk ik) met de dingen die moesten gebeuren. Gelukkig ben ik qua ziekte nu in veel rustiger vaarwater terecht gekomen, want met imuran is de zaak nu al meer dan een jaar onder controle...dus dat is nu veel minder een issue.

Hai Irene,

Inderdaad een herkenbaar verhaal. Ik ben sinds maart afgestudeerd en heb daarvoor ook een half jaar thuis gezeten, te 'wachten' tot ik mij enigszins in staat voelde om af te studeren. Ik heb gebruik gemaakt van het jaar extra studiefinanciering van de IB groep, waar ik erg dankbaar voor ben.

Tijdens mijn vier jaar heb ik mij inderdaad ook door de studie heen moeten slepen. Soms wist ik niet meer hoe ik het moest doen in bijvoorbeeld tentamenweken. Ben bij decanen langs geweest, maar dat liep echt altijd op niets uit. Je moet voldoen aan dezelfde eisen als alle andere studenten. En hoe frustrerend het ook is, het is voor mij ook wel begrijpbaar.

Ik heb op een gegeven moment de knop omgezet en dacht steeds: 'die scriptie lever ik hoe dan ook in'. Natuurlijk moet je daar wel enigszins lichamelijk toe in staat zijn. Mij heeft het heel erg geholpen door steeds maar te denken dat ik daarna alle rust zou hebben. Blik op oneindig en gaan met die banaan.. Ik heb gekozen voor een bedrijf waar ik veel thuis kon werken, zodat ik bijvoorbeeld niet vroeg op hoefde te staan en mijn rust kon nemen. Ook kan je erover nadenken om langer over je scriptie en afstuderen te doen. Maar dan heb je ook langer stress, want je bent er toch mee bezig (vaak 24/7)

Hoe erg je er ook tegenop ziet, je blijft (helaas) altijd ziek en dat beïnvloedt enorm veel. Hoe fijn is het dat je straks klaar bent, hoe veel energie je dat ook gaat kosten houd de gedachte in je achterhoofd dat je na je drukke afstuderen alle tijd voor jezelf kunt nemen en hopelijk kan die gedachte je er doorheen slepen.

Groetjes Ch@rissa

Hey Irene,

Ben vorig jaar september ook gaan studeren.
Voelde me toen al niet goed, maar wou het toch proberen.
Merkte dat het niet ging, maar ging gewoon door.
Heb het 2 weken, volgehouden toen stortte ik totaal in.
Na die 2 weken, had ik een gesprek met mijn decaan.
Hij zei dat er wel mogelijkheden waren.
Deed de SPH, en daar was het zo, 2 lessen gemist, vak niet gehaald, dus niet genoeg studiepunten, dus propedeuse niet gehaald, gevolg negatief studieadvies.
Ik dacht ik moet, ik moet.
Volgens de Decaan konden ze uitzonderingen voor mij maken, zodat ik een dag thuis kon blijven als het echt niet ging.
Kon dan meer lessen verzuimen, als normaal.
Ook is verlenging van studie mogelijk, zo ook verlenging studiefinanciering, maar dat was op mij niet van toepassing.
maar goed ik was al te ver gegaan, en je moet natuurlijk wel een bepaalde tijd aanwezig zijn.
Dus heb mijn studie gestopt.
Waarschijnlijk had ik het ook niet gered, want een paar maanden later werd ik erg ziek.
Nu doe ik psychologie via de Open Universiteit, start met een module tot ik weer naar de SPH kan.
Vind het fijn dat ik zo toch wat kan studeren.
Maar wat ik wil zeggen je moet lichamelijk wel toe in staat zijn om je studie te doen op dit moment.
En lukt het je, is het heel belangrijk goed met je energie om te gaan, maar dat weet je zelf ook.
Ik heb zelf hiervan geleerd, en zou het de volgende keer anders aanpakken.
Gas terugnemen als je een dag slechter voelt, dus dagje thuisblijven.
Verder is dit ook waar ik veel over nadenk, wil zo graag weer studeren, maar eerst moet ik aansterken, en moet het beter gaan.
Het is zeker slim om met je decaan, of wie dan ook te overleggen.
Helaas zijn ze niet op alle hogescholen en universiteiten zo meegaand.
He veel suc6, hoop voor je dat je het vol gaat houden.

Groetjes Dineke

Hoi Allemaal,

Sowieso allemaal bedankt voor jullie reacties...en tips... De resultaten tot nu toe zijn goed, maar verder voel ik me net een vaatdoek... Ik heb medicijnen gehad maar ze werken niet. Maandag weer naar het ziekenhuis, kijken waar ze nu weer mee komen! Ik begin nu wel in de gaten te krijgen dat stress een behoorlijke boosdoener is! Zodra er een presentatie aankomt komen mijn darmen in protest! Niet zo fraai!! Vorige week woensdag had ik mijn 50% presentatie, ik had mijn docenten van te voren op de hoogte gesteld dat ik me behoorlijk rot voelde en gelukkig waren ze heel lief en beoordeelde ze op de inhoud van de presentatie en niet zozeer op mijn motivatie en ik mocht zitten en ze begrepen dat ik er binnen 10 minuten doorheen ging i.p.v de 20 minuten die ervoor worden gerekend. Spreken vermoeid me erg!
Wel vond ik het vervelend, vroeger was ik heel goed in presentaties geven, ik pompte mezelf vol met adrealine en gaan! Nu word die adrealine me veel te veel.. beetje jammer en erg confronterend...maar goed. Het idee dat het in januari voorbij is en ik eindelijk mijn leven wat meer naar mijn eigen kunnen kan indelen motiveert me enorm! Nou ik wilde jullie gewoon even bedanken en een update geven!

xxx irene

Hallo Irene,

Ik ben afgelopen februari vol goede moed begonnen met mijn studie Doktersassistente.
In 2007 moest ik noodgedwongen stoppen met mijn studie journalistiek, ik was toen erg ziek en niet in staat om maar een pen vast te pakken. (wat heel belangrijk is bij een studie journalistiek, ahum)

Het was voor mij heel spannend om met een studie te beginnen. Ik volg nu een volwassenenopleiding. dat betekent dat ik 1 dag in de week naar school ga voor de praktijk en uitleg van de theorie, en de rest leer en doe je thuis. Ik had er reuze zin in, ging als een raket!

Helaas ging het een maand geleden verkeerd, ik was zo vermoeid dat ik een dag van 9 tot 6 niet meer kon volhouden.

Na een gesprek met mijn coach hebben we besloten om mij uit de klas te plaatsen. Ik ga nu naar school als ik me goed voel, kan dus bij elke klas naar binnen huppelen om mijn praktijk te leren. Ze reageren allemaal superlief en staan allemaal voor me klaar. Examens mag ik ook in mijn eigen tijd inplannen, totaal geen stress dus meer!

Want stress, dat heb ik om mijn studie heel veel gehad, ik wilde zo graag maar mijn lichaam werkte niet mee

Dus voor mijn verhaal: eind goed al goed, na een hele stressvolle periode.

Groetjes Wen
www.crohnprinses.nl

hee,

ik begrijp het wel hoor, ik heb zelf geen ziekte van Crohn, maar PDS
alleen voel ik mij vaak misselijk en ook heel vaak niet goed op school. het is echt rot dat er geen medicijnen bestaan om je zo beter te maken voor mensen met crohn enz!
ik doe nu luchtvaaardienstverlening op het ROC in hoofddorp, is dus ook wel een drukke opleiding..
maar ik wil me graaag weer kunnen ontspannen enzo op school want dat gaat al een hele tijd niet meer..
ik kan niet telkens thuis blijven, ikmoet wel gewoon proberen om dingen te doen enzo
alleen het probleem: Het lukt mij niet om aan iets anders te denken, ik blijf maar denken dat ik ziek ben en dat ik mij niet lekker voel enz..
en als ik me dan misselijk voel dan krijg ik een soort van paniekaanval. ik vind het ook niet leuk meer om weg te gaan...

Toen ik nog studeerde werd ik vaak tijdens een tentamenperiode ziek.
Vorig jaar, tijdens het scrhijven van een scriptie, werden de symtonen zo erg, dat ik uiteindelijk in het ziekenhuis ben beland.

Toch heb ik mijn Master binnen één jaar afgerond. Dit heb ik weten te realiseren, door al mijn tentamens (van het hele jaar) in één week te plannen.
Tegen de tijd dat ik, door de spanning, weer ziek werd, had ik alle tentamens afgerond.

Ik geef toe: het is flink leren, maar je bent er in één klap vanaf!

Herkenbaar, ik heb naast Crohn ook HMS en ME/CVS, dus ik kan geen lessen fysiek volgen. Nu studeer ik psychologie aan de Open Universiteit, groot deel thuisstudie en klein deel colleges! En dat gaat heel goed omdat ik m'n eigen tijd in kan delen!

Hallo Allemaal,

Ten eerste, superbedankt voor alle reacties. Ik vond het fijn om te lezen hoe anderen met die laatste loodjes omgaan! Ten tweede heb ik goed nieuws.. vrijdag ben ik afgestudeerd. Cum laude, drie negens... lifestyle en design op de kunstacadamie!! Ik ben de eerste die drie negens heeft gehaald sinds het bestaan van de opleiding. En ik kan jullie vertellen ik ben supertrots op mezelf, een jaar geleden lag ik nog hardstikke ziek in het ziekenhuis en wist ik niet wat ik met mijn leven aanmoest! Daarbij heb ik wat oppeppers nodig gehad de afgelopen maanden! Afstuderen begon in september met een scopie en klysma's. In oktober weer een scopie en aan de prednison en met oud en nieuw trok ik de 20 mg prednison niet meer (ik was aan het afbouwen) en moest ik weer meer slikken.. in februari begin ik met humera of remicade....
De laatste loodjes waren dus heel zwaar want het was slapen...studeren...slapen...studeren en af en toe naar het ziekenhuis... veel andere uitjes of verzetjes heb ik niet gehad... ik voelde me echt een kluizenaar...maar... het was het waard! Door een beetje afzien en door te zetten heb ik toch bereikt wat ik wilde maar ik moet nu wel concluderen dat een bikkelharde full-time fashion carriere misschien toch niet zo goed is voor mijn gezondheid. Nu is de nieuwe uitdaging dus hoe deel ik mijn leven dusdanig in dat ik toch iets kan doen met mijn talent en tegelijkertijd mezelf niet teveel schade toebreng! Het blijft een hoop gedoe die darmen van ons!! Over twee weken heb ik mijn diplomauitrijking van de Willem de Kooning Academie... die noemen ze Willem de 'krooning', voor mij was het afstuderen mijn 'Willem de Crohning'. Momenteel geniet ik van alle aandacht en enthiousaste reacties. Iedereen vind het superknap en superleuk voor me ... juist extra omdat ik ondanks alle tegenslagen het zo goed heb kunnen doen en dat voelt extra fijn! Dus lieve lotgenoten... de laatste loodjes wegen zwaar.... waar de voldoening is ook extra groot!

Nou nogmaals superbedankt voor jullie reacties en motiverende berichten!
En mocht je in hetzelfde schuitje zitten als ik een half jaar geleden... volhouden en goed onthouden dat er een eind aan komt en dat het eind sneller komt dan je denkt!

xx Irene

Ik had me erop ingesteld 3 jaar naar school te gaan, maar ik kreeg een opvlamming in september al, goed ik had toch doorgezet tot 18 januari, toen ik in het ziekenhuis was opgenomen. Toen dacht ik en nu stop ik ermee, ben al 5 maanden bezig en ben doodmoe gewoon.
Nu voel ik me wat beter maar ik heb zoveel klassen en deadlines gemist, het jaar valt niet meer te halen.
Deze september ga ik gewoon door met jaar 1, heb veel huiswerk al gemaakt dus dat valt mee en kan rustig de medicijnen laten inwerken en me rust nemen + bijbaantje.
Kan nu eigenlijk bijna een jaar rustig aan doen.

Hé Irene,

Jeetje wat abnormaal goed! Kunstacademie = zeg maar dag dag tegen het sociale leven. Snap echt niet hoe je dat voor elkaar hebt gekregen.

Heb zelf moeten stoppen met de opleiding omdat ik steeds maar opvlamming kreeg. Ik vond/vind het zo zwak van me dat ik ben gestopt. Zeker als je leest dat mensen zoals jij zo een super zware opleiding wel kunnen voltooien. Misschien is het een foute keus geweest. Maar ik vond dat ik voor nu moest kiezen.

Nogmaals echt harstikke goed van je! En hopelijk vind je inderdaad iets in die richting wat goed te doen is voor je. Want hoe je het ook went of keert en hoe goed je je soms ook voelt, eigenlijk zijn we altijd 'ziek'.

Liefs, Xaviera

__________________________________________________________________
de gelukkigste mens, is hij die geloofd het te zijn

Hoi Irene,

Wat ben ik blij dat ik herkenning lees met het ervaren van Crohn tijdens het afronden van je studie. Gefeliciteerd! Wat een prestatie!!
Ik heb me als nieuweling aangemeld op dit forum. Wat fijn om te praten met lotgenoten.

Ik heb ook last van mijn darmen door mijn studie. Een paar weken geleden ben ik uit het ziekenhuis ontslagen met de diagnose Crohn .
Toen aan nutridrink gemoeten en met Remicade gestart. Daarna heb ik mijn opleiding weer op kunnen pikken en heb ik flink hard moeten werken om de gemiste leerstof in te halen.
Komende week is het weer tijd voor tentamens. Slik.. Daar komen de klachten opeens weer opzetten. Ik heb een paar weken goed rond kunnen komen met vanalles. Alleen wel erg snel moe, en last van flauwtes. En net op het moment dat ik mijn energie het hardst nodig heb voel ik het weer opkomen..
Ik doe rustig aan, neem op tijd mijn rust, let op mijn voeding, en slik Buscopan om de spanningen in mijn darmen te minderen. Ik heb er nl. ook een spastische darm bij. Gelukkig mag ik over een paar dagen weer aan het Remicade infuus. Hoop dat ook deze weer zijn werk kan doen.
Ik word er erg onzeker van, ik wil dit jaar mijn opleiding halen. Want idd zoals ik al eerder heb gelezen; dan ben ik van de leerstress af.
Het is dus niet alleen het presteren met het leren ( concentratie valt steeds weg, moet nog wennen aan de ziekte), maar ook het doorzettingsvermogen te behouden van je lichaam zonder het te belasten..

Zucht, ben echt blij als ik klaar ben. Tenminste weer een vast patroon in mijn leven. Nog even doorzetten dus!

Groetjes!Luna

Xaviera,

Je bent niet de enigste, ik ben er destijds ook mee gestopt. Soms heb ik er wel spijt van, ik had ook gewoon net als veel andere gezonde mensen tien jaar over m'n studie kunnen doen. Alleen je blijft met een enorme schuld achter, en als je chronisch ziek bent is dat niet zo fijn.

Echter, op dat moment ging het niet en het heeft anderhalf jaar geduurd voordat ik weer in deeltijd naar school kon, naar een 'aangepaste opleiding'. Als het gewoon niet gaat dan gaat het niet en moet je je aanpassen aan wat wel gaat. Hopelijk kan je iets anders vinden (opleiding, werk of andere dagbesteding) wat je leuk vindt, dat is toch het belangrijkste!

Gr, Hans

Ik had altijd heel erge darmklachten als ik last had van heel veel stress.Nu ben ik nogal zenuwachtig aangelegd, maar op school bijvoorbeeld bij presentaties, antwoorden geven of mondelinge assesments heeel erg last. Zelfs een paar keer over moeten slaan omdat ik gewoon plat op bed moest liggen van de pijn. Ik heb daar wel iets op gevonden, tegen de stress dan toch, maar veel mensen vinden het maar vreemd dat het werkt. ik geloof er zelf in, zoals ik ook in God of andere paranormale of onverklaarbare dinge geloof. Ik ben behandeld voor: spreken in het openbaar.
Wie weet help ik hier iemand mee, maar zoals ik al zei moet je er wel in geloven!

Groetjes

Hallo allemaal,

Ik ben zelf nog redelijk nieuw op dit forum en daarom eigenlijk best blij dat dit topic er al is, want ik vraag mij dat zelf ook af.
Hier komt mijn verhaal

Ik doe de HBO-V en ik zit in het 2e jaar. In maart, tijdens mijn 2e stage, ging het ineens rap achteruit met mijn gezondheid en ik had de raarste produceringen in het toilet (het bekende bloed en slijm verhaal). Voor deze periode heb ik al sinds me 19e last gehad van PDS, maar dat waren geen verschrikkelijke dingen en heel af en toe had ik daar last van.
Halverwege mijn 2e stage werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor de 1e keer met een acute CU, later ergens eind april nog een keer door de prednison.
Mijn studieloopbaanbegeleider (SLB-er) en de decaan hebben toen mij geadviseerd om tijdig te stoppen met de studie en deze in september weer op te pakken, zodat ik de vakantiemaanden kon gebruiken om te herstellen en aan te sterken.

Om het dus even samen te vatten, ik heb sinds begin maart niets meer kunnen doen aan mijn studie en ik begin pas in september weer. Ik ben wel door naar het 3e jaar, maar wel met 20 weken studievertraging, waaronder dus ook de 2e stage waarvan de kans bestaat dat ik die overnieuw moet doen.

Gelukkig heb ik aankomende vrijdag een gesprek met mijn SLB-er en ik hoop dat daar wat duidelijkheid uitkomt m.b.t. de start van het 3e jaar in september en hoe die er voor mij gaat uitzien. Wel heb ik al kunnen regelen dat ik bij het 'onbelemmerd studeren' zit.

Maar wat ik mij dan toch afvraag, aangezien ik momenteel wel wat beterder ben geworden, maar toch nog gauw vermoeid ben en toch nog steken en krampen heb in me buik...hoe ga ik met de studie om?
Ik heb al gemerkt dat bij 'drukkere' situaties de buikpijnen behoorlijk worden, waardoor het zweet me uitbreekt en ik ineens heel moe wordt en aangezien ik sinds maart nog maar 1 kg erbij heb gekregen (ondanks Nutritiondrank en best goede voeding en ik moet er nog 5 eigenlijk), zit ik mij af te vragen hoe ik in september erbij loop en of dat voldoende is om weer aan school te beginnen.
Ook als ik zie wat voor grote projecten mijn klasgenoten moesten doen aan het eind van het 2e jaar, wat ik dus gemist heb en zou moeten inhalen, dan weet ik het echt niet.

Aan de ene kant weet ik dat ik het moet aankijken en enigszins moet wachten tot september, maar aan de andere kant zou ik toch wel een beetje willen weten waar ik aan toe ben tegen die tijd. Ik zou waarschijnlijk dus moeten beginnen met het inhalen van de verloren weken van mijn 2e stage, maar als ik nu net een boodschappenkrat kan optillen, dan vraag ik me af hoe ik bedlegerige patienten moet gaan helpen, zonder er zelf naast te gaan liggen

Wel weet ik al dat de mogelijkheid er is om part-time stage te lopen, dus geen volle dagen meer hoef dan als dat teveel mocht zijn, maar alsnog.
Ik zit het me gewoon af te vragen hoe ik door die studie heen moet de nog aankomende 2 jaar, plus de nodige vertraging en hoe ik het weer zou moeten oppakken in september wanneer ik weer begin.

Mocht iemand tips hebben (of me een hart onder de riem willen steken ) dan hoor ik die graag.
Wel wil ik iedereen alvast even bedanken voor het lezen van dit langere verhaal, ik realiseer me nu pas dat het wel een hoeveelheid tekst is die er staat

Groetjes,
Dennis

Dag Dennis,

Neem je tijd, en als je je studie leuk vind, zeker doorgaan!
Super knap dat je ondanks alles toch doorgaat!

Examenstress is inderdaad funest, hopelijk vind je daar iets tegen! De lat niet te hoog leggen voor jezelf, je bent immers lang ziek geweest buiten jezelf, en misschien een manier vinden om te ontspannen. Daar heeft iedereen z'n eigen methoden voor.

Succes!

Hallo Sludink,

Bedankt voor je reactie!
Ik heb inmiddels al een gesprek gehad met mijn SLB-er op school en we hebben een voorlopig plan gemaakt hoe ik de studie weer ga oppakken en er zijn toch wel wat mogelijkheden zoals onbelemmerd studeren (part-time stage lopen bijv.) en dergelijke. Dus daar ben ik blij om

Eind augustus ga ik meemaken hoe het oppakken van de studie gaat, ik had het een beetje hoog zitten bij mijn verhaal hierboven, maar ik denk nou dat het ergens wel goed gaat komen, alleen ik moet ''het lager leggen van de lat'' even onder de knie krijgen. Dus misschien ook wel de lat onder de knie leggen... He, flauwekul

Aankomende maandag heb ik een controle afspraak met mijn MDL-arts en dan wil ik eens gaan vragen of hij tips heeft om de 'belastbaarheid' te verhogen. Als daar wat nuttigs uitkomt, dan zal ik dat hier neerzetten voor andere lezers

Nogmaals bedankt voor je reactie Sludink!